Edward Wóltański
Biografia
Edward Wóltański urodził się 13 grudnia 1953 w Kraśniku Fabrycznym. W 1973 ukończył Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Lublinie, a następnie przez rok studiował kierunek trenerski na Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu (studiа przerwał z powodu sytuacji materialnej).
Następnie od 1974 do 1981 był plastykem w Zakładach Górniczych „Rudna” w Polkowicach; w 1978 Związek Polskich Artystów Plastyków przyznał mu osobistą pracownię plastyczną. Od 1978 do 1981 angażował się w kolportaż wydawnictw niezależnych, a od września 1980 był członkiem Zakładowej Komisji Robotniczej NSZZ „Solidarność” i organizatorem solidarnościowego radia. W grudniu 1981 uczestniczył w komitecie strajkowym, a po jego rozbiciu pozostawał w ukryciu. Aresztowano go 28 grudnia 1981, skazując dwa miesiące później na 1,5 roku pozbawienia wolności w zawieszeniu na 3 lata.
Zajął się organizacją pomocy dla rodzin represjonowanych; od 1982 do 1988 prowadził własną działalność gospodarczą z branży artystycznej. Internowany w okresie od 6 września do 14 grudnia 1982 (ośrodki odosobnienia w Nysie, Strzelinie i Grodkowie), a ponownie aresztowany od 23 kwietnia do 24 czerwca 1983 w areszcie śledczym we Wrocławiu. Przez osiem lat w ukryciu przy swojej pracowni prowadził podziemny punkt druku, zajmował się tworzeniem wydawnictw okolicznościowych, obrazów i transparentów związanych z „Solidarnością”, powielaniem prasy podziemnej i odbitek zdjęć zbrodni lubińskiej. Od 1982 kolporter podziemnej prasy do Lubina, organizował seanse podziemnych filmów i bibliotekę podziemnych wydawnictw; w tym samym roku został koordynatorem Solidarności Walczącej w Zagłębiu Miedziowym i łącznikiem z wrocławskimi strukturami.
Współpracował jako reprezentant regionu z Arcybiskupim Komitetem Charytatywnym we Wrocławiu; kierował duszpasterstwem ludzi pracy przy parafii św. Maksymiliana Marii Kolbe w Lubinie. Między 1987 a 1989 był redaktorem i wydawcą „Gazety Lubińskiej” (wspólnie z Wojciechem Swakonem). Przez sześć lat był rozpracowywany przez Wydział V Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Legnicy.
W 1989 sprzeciwiał się obradom Okrągłego Stołu i organizacji wyborów 4 czerwca; opowiadał się za demokratycznymi wyborami wewnątrz Solidarności. Działał na rzecz jednomandatowych okręgów wyborczych, działał w Partii Wolności, w wyborach 1991 kandydował z jej listy do Sejmu w okręgu jeleniogórsko-legnickim. W wyborach 1997 otworzył legnicką listę okręgową Ruchu Odbudowy Polski. Pomiędzy 1989 a 1992 był dziennikarzem „Głosu Wielkopolskiego”; w kolejnych latach pracował jako przedstawiciel handlowy wydawnictwa Editions Spotkania, był właścicielem księgarni oraz specjalistą ds. zamówień publicznych w Zarządzie Gospodarki Miejskiej w Lubinie, a potem specjalistą ds. logistyki. Został także członkiem komisji rewizyjnej stowarzyszenia Solidarność Walcząca.
Odznaczenia i wyróżnienia: Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2006) oraz Krzyż Wolności i Solidarności (2016); w 2009 wyróżniony Nagrodą miasta Lubina.