Kazimierz Waldemar Olech
Biografia
Kazimierz Waldemar Olech „Waldek” był polskim taternikiem, alpinistą, himalaistą, instruktorem wspinaczki i fotografem górskim. Rozpoczął uprawianie turystyki wysokogórskiej w 1947 roku i taternictwo w latach pięćdziesiątych, zdobywając liczne trudno dostępne ściany Tatr.
W 1959 brał udział w pierwszym zimowym przejściu głównej Grani Tatr. Od 1957 r. wspinał się w Alpach, na Kaukazie, w Hindukuszu i w Pamirze, gdzie dokonywał pierwszych wejść i eksplorował dotąd niezdobyte szczyty, m.in. Kohe Tez (7015 m) w 1962 roku.
W kolejnych latach 60. i 70. brał udział w wyprawach w Himalaje: w 1974 zrealizował pierwsze wejście na Kangbachen (7902 m), w 1978 – na Kanczendzongę Środkową (8482 m), a w 1980 – w zimowej wyprawie na Mount Everest. Był jednym z polskich alpinistów, którzy przyczyniali się do rekordów wysokościowych.
Po zakończeniu kariery górskiej działał w środowisku wspinaczkowym jako działacz: wiceprezes Klubu Wysokogórskiego i Polskiego Klubu Górskiego; członek honorowy PZA, KW Warszawa i PKG. Był odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi i czterokrotnie złotym medalem Za Wybitne Osiągnięcia Sportowe. Współautor książek Kangbachen zdobyty (1977), Dwie Kangchendzongi (1983) i Zimą na Wielkiej Grani (2000).
W 1979 i 1980 uczestniczył w letniej i zimowej wyprawie na Mount Everest. Karierę wysokogórską zakończył wejściem na Satopanth i Kedarnath Dome w Himalach Garhwalu.